گاهی آدمهایی را برای اولین بار می بینی که احساس نزدیکی راحتی میکنی . . .
آدمهایی که نه در گذشته ات بوده اند و نه اینکه
مطمئنی در آینده ات خواهند بود ,
که لحظه های تکراری زندگی ات را خاص می کنند.
آنهایی که , می شود روزی ٬ چندبار برایشان گفت :
خوشحالم که هستی , و خدارا شکر که دارمت .
نمی دانی دقیقا چه حسی نسبت به آنها داری!
ولی وقتی می روند ,
انگار چیزی از وجودت را با خود برده اند .
این آدمها , آمدن و رفتنشان شبیه تغییر فصل هاست!
تازه و دلگیر و خاطره انگیز . . .
این آدمها یادگاری اند !
و حسی را که برایت می بخشند برای همیشه ،
در خاطرت خواهند ماند . .
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم آذر ۱۳۹۹ ساعت 23:11 توسط فرامرز جوادی چروده
|